Onder de rubriek ‘te verwachten nieuws’ haalt de PS fors uit naar de controles op werklozen. Kwestie van de eigen achterban te sussen en de werknemersvakbonden, die vorige week een gelijkaardige eis op tafel zwierden, ter wille te zijn. In navolging van de vakbonden willen de Franstalige socialisten de begeleiding van werklozen hervormen en de zogenoemde heksenjacht een halt toeroepen. Gelukkig hebben de meeste andere federale regeringspartners hier geen oren naar en schieten ze dit spierballengerol van de PS af. Ook wij vinden dit voorstel van de PS bijzonder onzinnig en erg contraproductief. Laten we u even uitleggen waarom.

Volgens PS-voorzitter Elio Di Rupo en Waals minister van Werk Jean-Claude Marcourt wordt tegenwoordig het onmogelijke gevraagd van werkzoekenden, zeker in regio’s waar er amper vacante jobs zijn. Nu gaan we hier niet schijnheilig doen en poneren dat er op dit moment voldoende arbeidsplaatsen open staan. Nee, daarmee doen we de waarheid geweld aan. Ook al staan er nog tal van knelpuntjobs open en blijven aardig wat leden ons zeggen dat ze maar geen geschikte medewerker vinden, is het vandaag de dag geen koud kunstje om vlotweg een baan te pakken te krijgen. Zeggen we daarom dat het zinloos is om enige moeite te doen? Beslist niet! Wie de inspanningen niet schuwt, wil bijleren, bereid is om eventueel een job onder zijn of haar niveau te nemen en ook niet vies is om dagelijks een eindje te pendelen, vindt heus nog wel een job. Maar, zoals u kan zien, vergt dat de nodige moeite. Wanneer de beide PS-kopstukken dan doodleuk argumenteren dat het geen zin heeft om werklozen op te volgen in regio’s waar amper werk is, beginnen wij echt te steigeren. Leuk om te horen voor al die Vlamingen, Brusselaars en Walen die dagelijks ettelijke uren in de auto of op de trein zitten om toch maar te kunnen werken. Zij schuwen de inspanningen alvast niet. We mogen van werklozen toch een gelijkaardige attitude verwachten? Of vinden we het bijvoorbeeld normaal dat sommige werklozen een gepaste baan weigeren omdat die job hem of haar niet ten volle bevalt? Ons antwoord is duidelijk: dat is ongehoord.

Wij blijven het als werkgeversorganisatie niet meer dan verantwoord vinden om werklozen te activeren en te controleren. Zelfs voor mensen die in een moeilijke regio wonen, heeft dat activerings- en controleproces wel degelijk zin. Wat is trouwens het alternatief? Werklozen uit dergelijke regio’s links laten liggen? Bij wijze van spreken de sleutel op deur doen en deze sleutel vervolgens weggooien, zodat deze werklozen zich kunnen nestelen in hun statuut? Gemakkelijk, dat wel, maar ook erg kostelijk en bovendien op termijn zeer contraproductief. Goed, nu zijn het absoluut geen goede economische tijden, maar het tij kan snel keren. De eerste, schuchtere tekenen van herstel zijn er en zonder lijken die uit de kast vallen, kunnen we binnen afzienbare tijd weer rekenen op een stevige groei én de nodige jobs. En dan zullen we een sterke en goede opgeleide armada aan werkkrachten nodig hebben. De babyboomgeneratie zal de komende jaren de arbeidsmarkt immers verlaten en het zal er op aan komen om geschikte vervangers te vinden. Daarom zijn de inspanningen van de arbeidsbemiddelingdiensten om werklozen op te leiden, bij te scholen, te voorzien van de nodige bagage en te controleren, zelfs nu in crisistijden, echt noodzakelijk. Geloof ons, we zullen iedereen – de mensen die nu aan het werk zijn en zij die dat geluk niet hebben – binnenkort heel hard nodig hebben, maar als we de werklozen nu een aantal jaar gerust laten, wordt dit geen sinecure. Om die reden vinden we het niet meer dan gepast om achter de veren te zitten van de werklozen. Trouwens, wie als werkloze de nodige inspanningen levert, hoeft helemaal niet te vrezen voor een schorsing. Wat is dan eigenlijk het probleem?

We beseffen dat dit misschien vreemd klinkt na een januarimaand die gekenmerkt werd door heel wat ontslagen en een fiks aantal faillissementen, maar we mogen niet alleen in het hier en nu leven. We moeten onze blik naar de toekomst richten om onze welvaarstaat te conserveren. Gelukkig hebben redelijk wat politici dat ook door en staat de PS met haar eis om werklozen minder te begeleiden vrij geïsoleerd. Zelfs de Vlaamse socialisten zitten op een andere lijn, zo konden we afgelopen weekend nog horen uit de mond van Johan Vande Lanotte tijdens De Zevende Dag. De voormalige sp.a-voorzitter is samen met zijn partijgenoot Frank Vandenbroucke steeds een fervent pleitbezorger geweest van activering en herhaalt dat pleidooi nu ook. We kunnen alleen maar hopen dat hij zijn Waalse vrienden van de PS op betere ideeën kan brengen.

Christine Mattheeuws, Voorzitter NSZ