Het Europees parlement heeft in een eerste lezing de uitbreiding van het zwangerschapsverlof (nu 15 weken in België) naar 20 weken goedgekeurd. Links meent, verwijzend naar de Scandinavische landen dat zo vrouwen beter en meer aan het arbeidsproces kunnen participeren. Conservatief rechts hoopt dat op die manier vrouwen terug naar de haard kunnen worden gestuurd. Als neutrale voorzitter is het niet aan mij om voor links of rechts te kiezen. Dus reageer ik enerzijds als moeder van twee dochters en anderzijds als enige vrouw aan het hoofd van een belangrijke werkgeversorganisatie. Mijn verdict: de uitbreiding van zwangerschapsverlof is vrouw- en bedrijfsonvriendelijk.

Het is in de eerste plaats een zeer slechte zaak voor de vrouwen.  Alle studies wijzen uit dat er meer vrouwen aan het werk moeten. Momenteel bedraagt de gemiddelde tewerkstellingsgraad van de 20-64 jarigen 76 procent bij de mannen en 63 procent bij de vrouwen. Minister van Werk en van Gelijke Kansen Milquet wil terecht iets doen aan die ongelijkheid tijdens het Belgische voorzitterschap. Maar hoe valt dit te rijmen met een uitbreiding van het zwangerschapsverlof? Bestaat niet het risico dat vrouwen door het langere verlof het net nog moeilijker zullen krijgen om op de arbeidsmarkt te komen en om door te groeien? Laat ons elkaar niets wijsmaken. Wat bent u als vrouw met wat extra weken verlof als u weet dat werkgevers bij een gelijkwaardige jonge mannelijke en vrouwelijke kandidaat om die reden voor de man zullen kiezen? En neen, werkgevers zijn niet in se vrouwonvriendelijk. Integendeel, heel wat bedrijven willen die gezonde mix omdat ze net zoals mij overtuigd zijn dat dit het beste is voor het bedrijf. Maar het moet haalbaar zijn. En dat is het niet voor de overgrote meerderheid van de kleine bedrijven die ons land rijk is.

Inderdaad het voorstel is ook bedrijfsonvriendelijk. Waarom? Vind maar eens als werkgever werknemers die voor een bepaalde duur iemand willen vervangen. Gevolg heel wat organisatorische problemen en de overige werknemers of de werkgever zelf moeten vaak een tandje bijsteken. Dit is allesbehalve sociaal en collegiaal. Collega’s zullen op den duur schrik krijgen als een vrouw wordt aangeworven. De leuze “zeg niet te gauw het is weer een vrouw” zal minder weerklinken op de werkvloer. Ik daag de 390 Europese parlementsleden die voor gestemd hebben uit om eens op de werkvloer te komen om te zien hoe moeilijk het is een tijdelijke kracht te vinden. En als de werkgever dan toch een goede ziel kan binnenhalen die tijdelijk wil werken, dan moet de werkgever ze terug laten gaan eenmaal ze opgeleid is omdat dan de jonge mama terug haar werk opeist.

En dan rijst nog de vrouw wie die “nestgevoeldagen” allemaal zal betalen. Want op de koop toe hebben die Europese parlementsleden beslist dat de eerste zes weken 100 procent moet betaald worden in plaats van de huidige 82 procent (gedurende de eerste 30 dagen en 75 procent voor de overige weken).

En de Europese parlementsleden die menen dat vrouwen die extra dagen nodig hebben om op krachten te komen na een zwangerschap mogen mij eens komen uitleggen waarom zelfstandigen al na 8 weken terug aan de slag moeten. Vrouwelijke werknemers zijn toch niet per definitie zwakker dan zelfstandigen? Akkoord, in sommige privé-situaties is het nodig om meer thuis te zijn. Maar daar hebben we toch al zoveel voor zoals verlof bij ziekte van een kind, ouderschapsverlof en 5 jaar tijdskrediet.

Neen noch de vrouwen, noch de bedrijven zijn gediend met die extra weken verlof. Vrouwen kijken heus wel verder dan hun neus lang is en zullen niet gepaaid kunnen worden met enkele weken verlof meer. Ook vrouwen hebben recht op promoties. Als vrouw in een hoge functie durf ik zeggen dat vrouwen zeker een (top)functie aankunnen maar ze moeten die kans krijgen en niet afgestraft moeten worden door de wettelijke nestgevoeldagen. Beleidsmakers:  investeer in kinderopvang zodat eindelijk de gelijke verdeling in de bevolkingspopulatie tussen vrouwen en mannen ook merkbaar is in de bedrijven op alle echelons. Want … vrouwen zijn het waard.