De Kamercommissie Sociale Zaken heeft vandaag een resolutie goedgekeurd die het pestgedrag op het werk moeten indammen. Daar is natuurlijk niets op tegen, maar sommige bepalingen zijn ronduit nefast voor werkgevers. Zo hoeft een werknemer zelfs geen bewijs te leveren dat hij gepest is, maar kan hij toch, in bepaalde nog nader te bepalen omstandigheden, meteen zijn arbeidsovereenkomst verbreken, zonder opzegging én met een ontslagvergoeding in de achterzak. “Daarmee wordt één van de fundamentele principes op zijn kop gezet, namelijk dat iemand die zelf zijn opzeg geeft geen recht heeft op een ontslagvergoeding. Bovendien zet het de deur naar misbruiken helemaal open en zo riskeert deze antipestwet heel wat kmo’s te pesten”, weet Christine Mattheeuws, voorzitter van NSZ. Daarnaast merkt de ondernemersorganisatie geen afwijkende regels voor kleine bedrijven, terwijl een multinational toch niet vereenzelvigd kan worden met een micro-onderneming met een handvol personeelsleden. NSZ vraagt om de resolutie op een aantal essentiële punten te wijzigen.

“NSZ veroordeelt elke vorm van pesten met klem. Laat dat duidelijk zijn”, zegt NSZ-voorzitter Christine Mattheeuws. “Een wet die echt pestgedrag kan inperken is dus zeker welkom, alleen moet die wet ook op maat gesneden zijn van de talloze micro-ondernemingen in dit land. En dat is niet het geval.” De grootste doorn in het oog van de ondernemersorganisatie betreft het ontslag dat een gepeste werknemer, in bepaalde omstandigheden, kan indienen. De werkgever moet dat ontslag accepteren, maar hij kan dan geen opzegperiode eisen en bovendien is hij dan nog een ontslagvergoeding verschuldigd ook. Mattheeuws: “Dat is er over, want het zet de deur naar mogelijke misbruiken open. Bovendien wordt daarmee één van de fundamentele principes op zijn kop gezet. Iemand die zelf zijn opzeg geeft, heeft immers geen recht op een ontslagvergoeding. Neem het voorbeeld van iemand die binnen een paar jaar met pensioen gaat, maar nu al zijn buik vol heeft van het werk. Deze persoon zou dan slechts moeten aangeven dat hij gepest wordt op het werk om dan, zelfs zonder dat een rechter hem gelijk geeft, daarna te genieten van een ontslagvergoeding, die in het geval van hoge anciënniteit, aardig kan oplopen.” Bovendien moet de werkgever begeleidende maatregelen (outplacement) voorzien opdat de gepeste werknemer een andere baan zou vinden zelfs al is gerechtelijk nog niet bewezen dat er gepest is. Indien het echt gaat om een slachtoffer van pesterijen is daar weinig op tegen, maar in alle andere gevallen niet.

De ondernemersorganisatie merkt ook op dat pesters die vakbondbescherming genieten dat ook zullen blijven krijgen na een eventuele klacht over pesterijen. Ook in de huidige antipestwet was dat het geval, maar het is onbegrijpelijk dat deze bestaande bescherming niet wordt afgevoerd. Daarnaast vraagt de Kamercommissie dat de regering zich zou buigen over een eventuele optrekking van de verjaring van 5 naar 10 jaar. Concreet: het slachtoffer kan na pakweg negen jaar nog steeds een gerechtelijke procedure opstarten tegen de werkgever. Bovendien wordt in dit geval de bewijslast omgekeerd en moet de werkgever dus bewijzen dat hij zich niet bezondigd heeft aan pestgedrag. Hij staat dus voor een quasi onmogelijke bewijslast. Een negatief bewijs is sowieso al moeilijk en dan zeker na 10 jaar.

Tot slot merkt NSZ geen afwijkende regels voor kleine bedrijven, terwijl dat initieel wel de bedoeling was. Een multinational die over veel mankracht beschikt, kan immers niet vereenzelvigd worden met een kmo’tje dat draait met een handvol personeelsleden. De conclusie van NSZ is dan ook duidelijk: bepaalde essentiële punten in deze resolutie moeten veranderd worden, want anders zal ze vooral heel wat kmo’s pesten.